Kiedy wieczorem kładłyśmy się do łóżka, powietrze aż wrzało. Wystarczyło, że się do mnie przytuliła i mogłam poczuć jej oddech na swojej szyi. Jakże wtedy było trudno zapanować nad własnym oddechem! Miałam wrażenie, że za chwilę się rozpłynę. W tych chwilach chciałam się do niej odwrócić twarzą i powiedzieć: Weź mnie w końcu całą!. A jednak bałam się. Bałam się, że ona nie chce tego teraz - że nie jest gotowa. Tak więc zasypiałyśmy grzecznie z uczuciem niedosytu siebie nawzajem. A jednak to nie mogło trwać wiecznie.
Pewnego wieczora, gdy wróciłam do domu, zastałam stół nakryty jak do uroczystej kolacji. Dwa puste jeszcze talerze z rozłożonymi obok sztućcami, butelka wina, dwa kieliszki. Dwie palące się długie świece, nadające pomieszczeniu romantyczny nastrój. W mieszkaniu panował półmrok. Rozejrzałam się dookoła. Wszystko wyglądało wspaniale, ale gdzie była ona?
W pewnej chwili pojawiła się. Patrzyłam na nią i nie mogłam oderwać od niej wzroku. Wyglądała jak anioł. Jej kasztanowe, długie, kręcone włosy upięte były z tyłu głowy tak, że odsłaniały całą szyję. Jej błękitne oczy błyszczały dzisiaj bardziej niż zwykle. Na jej delikatnych ustach krył się mały uśmiech a jej twarz była lekko zaróżowiona. Była ubrana w jasną, długą sukienkę, która doskonale pasowała do jej opalonego jak zwykle ciała. Stałam jak zahipnotyzowana. A ona podeszła do mnie, założyła mi ręce na szyję i pocałowała, a potem obdarowała mnie tym swoim pięknym uśmiechem, który zawsze sprawiał, że zapominałam o całym świecie.
- Cieszę się, że już wróciłaś - powiedziała po chwili i uśmiechnęła się po raz kolejny. Jeszcze raz rozejrzałam się dookoła, ale o nic nie zapytałam.
Widziała to, ale także nic nie powiedziała, tylko cały czas się uśmiechała tajemniczo. W tej chwili pokusa, aby wziąć ją od razu w ramiona, była ogromna. Pomyślałam sobie jednak, że tych kilka chwil i tak niczego nie zmieni. I tak czekałyśmy na to dosyć długo. Kilka czy nawet kilkanaście minut czekania nie zrobi różnicy. Poszłam więc do łazienki wziąć prysznic. Zwykle tak robiłam po pracy. W tej chwili jednak ta zwykła czynność nabrała jakiegoś niesamowitego znaczenia. Trudno by było to opisać słowami. W środku mnie odczucia się pomieszały. Ogromna radość i podniecenie z niepokojem "a co będzie jeśli. ?!".
Gdy wychodziłam z łazienki miałam mętlik w głowie. Trwało to do momentu, gdy ujrzałam ją po raz kolejny tego wieczora ze słodkim uśmiechem na twarzy. Ten widok rozwiał czarne chmury nad moim wyobrażeniem tego, co za kilka chwil się wydarzy. Niepokój przestał istnieć. Liczyła się tylko ona. Zasiadłyśmy do stołu. Posiłek był bardzo smaczny a czas przy nim spędzony upłynął nam bardzo miło mimo że nie wypowiedziałyśmy ani jednego słowa. Ale tak naprawdę cisza była tylko pozorna. Po prostu tym razem do rozmowy nie użyłyśmy słów. Rozmawiałyśmy spojrzeniami, uśmiechami, delikatnymi - niby to przypadkiem - dotykami przez stół i pod stołem. Tymi gestami powiedziałyśmy sobie chyba więcej niż kiedykolwiek. Takie miałam wrażenie.
Po zakończonym posiłku wstała , podeszła do stojącej niedaleko wieży i włączyła spokojną, wolną, nastrojową muzykę. Potem spojrzeniem zaprosiła mnie do tańca.