To marek patrzył jej przez ramię!
-Ładny rysunek Yuki-Chan,- uśmiechnął się do niej- Skąd znałaś takie szczegóły?- Twarz dziewczyny pokryła się lekkim rumieńcem
-Wyobraziłam je sobie. -bąkneła patrząc gdzieś w bok.
-Nie wstydź się, pięknie rysujesz.
-Wiem, to znaczy to nie jest takie ładne. . . Och nie, nie chcialam tego powiedzieć, jesteś, jesteś bardzo pociagajacy, więc to narysowałam. -Wypaliła czerwieniąc się jeszcze bardziej
-A chciałabyś zobaczyć oryginał?
-Słucham?-Yuki-Chan spojrzała na niego zastanawiając się czy dobrze dosłyszala.
-No chodź, wiem że się na mnie patrzyłaś, ja też cię obserwowałem.
-ale jak tak to gdzie?- Marek wziął ją za rękę i wyprowadził ją ze szkoły pod jakiś dom.
-Mieszkam obok szkoły oznajmił gestem zapraszając ją do środka. Nikogo tu nie ma, dodał
Dziewczyna nie opierała się, czuła się jak we śnie. Marek zaprowadził ją po schodach do swojego pokoju. Staneła na środku i rozejrzała się. Pokój był schludny, a w rogu stało duże łóżko. Marek podszedł do niej od tyłu, położył jej prawą rękę na ramieniu, przesunął palcem po jej szyi i karku. Dotkął palcem krawędzi jej bluzki. Była zawiązywana na plecach. Rozwiazał pierwszy węzełek. Bluzka zsuneła się o jakiś centymetr. Yuki-Chan zadrżała. Jej oddech stał się szybszy, poczuła mrowienie w okolicach muszelki. Ona nie mogła już wytrzymać, a on robił wszystko tak wolno. Marek rozwiązał jeszcze jeden węzełek na jej bluzce, która zaczęła teraz swobodniej zwisać z jej ciała. Chłopak wsunął rękę za jej luźną bluzkę i zaczął przesuwać dłoń coraz niżej. Dotknął jej stanika. Dziewczyna poczuła jego ciepły dotyk przez materiał stanika i nagle zapragneła zrzucic z siebie całe ubranie i pozwolić Markowi zanurzyć głowę między jej uda.