- Ale wiecie, ze starsze kobiety mają większe hmmm. . . potrzeby? I potrzebują dużo więcej . . . zaangażowania? - A wie profesorka, że osiemnastoletni chłopcy mają dużo energii i są ciagle gotowi na spełnianie potrzeb kobiet? - podjąl temat Bartek - Ale aby spełnić potrzeby kobiet - kontynuowałam, nie wystarczy energia, trzeba też spełnić odpowiednie warunki, hmmm techniczne! - A o to nie ma obawy - powiedział Paweł, mamy teraz bardzo dorodną młodzież! - Ciekawe! - zaśmiałam się i mimochodem, jakby od niechcenia, jak jakaś kretynka, zapytałam : - No to który z was ma największego? Wtedy wszystkie spojrzenia odruchowo zwróciły sie w stronę Piotrka. - Czyżby Piotruś? - zdziwiłam się, a skąd wiecie? Chłopak poczerwieniał jak piwonia. Piotrek był wysokim, chyba najwyższym w klasie, krótko obciętym blondynem, trochę nieśmiałym i . . . powiedzmy, że nie był orłem jeśli chodzi o naukę. - Mamy wf dwa razy w tygodniu pani profesor - wyjaśnił Rafał. Nie zebyśmy byli jacyś homo niewiadomo, ale koleś nie ma się czego wstydzić! Piotrek był zawstydzony do granic możliwości.
Wstał z lawki i z niepewnym uśmiechem, zbliżył sie do drzwi, chcąc dać nogę. Zgadując co planował, wyprzedziłam go i szybko podeszłam do drzwi, tarasując mu wyjście. Odruchowo zasunęłam łucznik w drzwiach i chwyciłam Piotrka za nadgarstek. Wszyscy już chyba wiedzieliśmy co stanie się za chwilę. - Nie ma potrzeby wychodzić - powiedziałam do Piotrka, prowadząc go za rękę ku mojemu miejscu na ławeczce - No Piotruś dalej, pokaż pani profesor co masz w spodniach - zaśmiał się Rafał Chłopak nie wiedział co ma zrobić, więc musiałam przejąć inicjatywę. Nagle chwyciłam dłonią jego spodnie-bojówki w kroku i powoli lecz stanowczo zaczęłam masować ich zawartość. - O kuuurwaaa - szepnął Bartek. Paweł i Rafał zaśmiali się nerwowo. Piotrek stał jak słup soli, chyba za bardzo zszokowany tym co się dzieje, by mógł wykonać jakiekolwiek ruchy. Poczułam w dłoniach, że jego drąg twardnieje, więc chwyciłam go przez spodnie i zaczęłam powoli masturbować. Stał i gapił się zszokowany co robię. Reszta chłopaków przyglądała się też, byli równie zszokowani. Spodnie Piotrka szybko stały się ciasne do granic możliwości, a ja poczułam, że to co ma w nich, na pewno znacznie przekracza tak zwaną normę. - Wasz kolega ma chyba za ciasne spodnie - zwróciłam się do chłopaków, i co z tym zrobić? - Uwolnić orkę! - zaśmiał się Rafał Wciąż siedząc na swojej ławeczce rozpięłam powoli zamek w spodniach Piotrka, zanurzyłam dłoń w jego rozporku i płynnym ruchem, trochę się szamocąc, wyjęłam na powierzchnie ogromną, grubą, sterczącą do góry niemal pionowo, pałę. - O w dupę . . . . - szepnął Bartek - Masz tam smoka, stary! - zawołał Rafał śmiejąc się Rzeczywiście, kutas tego chłopaka był imponujący. Pomyślałam sobie, że ten debil musiał stać w kolejce po pałę kiedy rozdawali rozum. Masowałam potężną kolbę Piotrka i patrzyłam mu w oczy : - Niech mu pani profesor zrobi loda - zaproponował Paweł - Mam to zrobić Woźniak? - zapytałam go po nazwisku, aby dodać grze pikanterii - Tak - szepnął - Bardzo to lubisz Woźniak, prawda? - Tak . . . -
Co to znaczy "tak" Woźniak, jak ty się zwracasz do nauczyciela? - Przepraszam pani profesor. . . .