Wieczory kończące się namiętnym pocałunkiem i słowami "Śpij słodko" a potem wtulone w siebie grzecznie zamykałyśmy oczy i udawałyśmy, że śpimy.
Tak. Udawałyśmy. Bo z każdym dniem rosła w nasz żądza. Namiętność spełnienia w miłości fizycznej. Wiedziałam, że zbliża się TA chwila, kiedy połączymy się w miłosnym tańcu, który uniesie nas do gwiazd.
Widziałam to w jej spojrzeniu. Pożerała mnie wzrokiem. Wzrokiem mnie pieściła. W myślach robiłam dokładnie to samo. Z każdym dniem spędzonym z nią czułam to potężniej. Pragnęłam jej. Chciałam, aby nie tylko jej myśli należały do mnie. Chciałam mieć i jej ciało. Chciałam posiąść ją całą! Jednak powstrzymywała mnie od tego moja zwykła nieśmiałość. A ona też nic nie robiła.
Nie rozmawiałyśmy nigdy na ten temat. Chyba bałyśmy się zakłócić ten spokój i harmonię. Zrobić coś wbrew sobie nawzajem. Zrobić coś zbyt szybko. Ale i tak to zawsze było między nami. Ta iskra, to napięcie. Wrażenie, że czegoś jest za mało.
Kiedy wieczorem kładłyśmy się do łóżka, powietrze aż wrzało. Wystarczyło, że się do mnie przytuliła i mogłam poczuć jej oddech na swojej szyi. Jakże wtedy było trudno zapanować nad własnym oddechem! Miałam wrażenie, że za chwilę się rozpłynę. W tych chwilach chciałam się do niej odwrócić twarzą i powiedzieć: Weź mnie w końcu całą!. A jednak bałam się. Bałam się, że ona nie chce tego teraz - że nie jest gotowa. Tak więc zasypiałyśmy grzecznie z uczuciem niedosytu siebie nawzajem. A jednak to nie mogło trwać wiecznie.
Pewnego wieczora, gdy wróciłam do domu, zastałam stół nakryty jak do uroczystej kolacji. Dwa puste jeszcze talerze z rozłożonymi obok sztućcami, butelka wina, dwa kieliszki. Dwie palące się długie świece, nadające pomieszczeniu romantyczny nastrój. W mieszkaniu panował półmrok. Rozejrzałam się dookoła. Wszystko wyglądało wspaniale, ale gdzie była ona?
W pewnej chwili pojawiła się. Patrzyłam na nią i nie mogłam oderwać od niej wzroku. Wyglądała jak anioł. Jej kasztanowe, długie, kręcone włosy upięte były z tyłu głowy tak, że odsłaniały całą szyję. Jej błękitne oczy błyszczały dzisiaj bardziej niż zwykle. Na jej delikatnych ustach krył się mały uśmiech a jej twarz była lekko zaróżowiona. Była ubrana w jasną, długą sukienkę, która doskonale pasowała do jej opalonego jak zwykle ciała. Stałam jak zahipnotyzowana.
A ona podeszła do mnie, założyła mi ręce na szyję i pocałowała, a potem obdarowała mnie tym swoim pięknym uśmiechem, który zawsze sprawiał, że zapominałam o całym świecie.
- Cieszę się, że już wróciłaś - powiedziała po chwili i uśmiechnęła się po raz kolejny. Jeszcze raz rozejrzałam się dookoła, ale o nic nie zapytałam.
Widziała to, ale także nic nie powiedziała, tylko cały czas się uśmiechała tajemniczo. W tej chwili pokusa, aby wziąć ją od razu w ramiona, była ogromna.