edną z niewielu osób z mojej rodziny, która wzbudzała zawsze moje zainteresowanie i której towarzystwo nigdy mi się nie nudziło, jest ciotka Helena. Pomimo pięćdziesięciu szeciu lat można miało nazwać ją atrakcyjną kobietą. Pamiętam ją przez ostatnie dwadziecia lat i zawsze wydawała mi się jedną z powabniejszych kobiet. Niezbyt wysoka, szczupła, ale nie przesadnie. Cudowne nogi, zwłaszcza krągłe piękne łydki przechodzące łagodnie w kolana i zaraz potem równie fascynujące uda. Pokaźny biust doskonale komponujący się z resztą sylwetki. Bujne włosy lekko za ramiona obecnie rude. Ładna, interesująca twarz ze starannym makijażem. Niemal zawsze pomalowane paznokcie u stóp i rąk. Strój oczywicie elegancki. Spódnica zwykle za kolana, czasami z głębokim wcięciem. Różne bluzeczki, czasami z dużym dekoltem uwydatniającym atrakcyjny biust. Pantofle na wysokim obcasie. Niezwykła gracja w ruchach i bardzo przyjemny ciepły i niski głos. Tak, ciocia Helena to naprawdę atrakcyjna kobieta.
Jest ona osobą bardzo żywiołową, towarzyską i wesołą. Wielokrotnie widziałem, jak flirtowała z różnymi mężczyznami i zawsze zastanawiało mnie, czy jej mąż, wuj Stefan, jest jej jedynym facetem. Zawłaszcza, że byłem przekonany o jej dominacji w ich małżeństwie. Chociaż nigdy nie słyszałem o tego typu pogłoskach to ilekroć miałem okazję próbowałem wciągnąć ją w rozmową na temat jej życia intymnego, ale jak wiadomo niezwykle trudno jest uzyskać tego typu informacje. Wreszcie po wielu próbach udało mi się uzyskać trochę tej wiedzy tajemnej. Bynajmniej moje podejrzenia okazały się słuszne. Ciotka regularnie zdradzała wuja, jednak zawsze była na tyle inteligentna i dyskretna, że on nie miał o tym zielonego pojęcia. Uzyskawszy moje przyrzeczenie zachowania wszystkiego o czym mi powie w najgłębszej tajemnicy opowiedziała mi sporo ciekawych przygód z jej bujnego życia erotycznego. Jako przykład tegoż niech posłuży, mam nadzieję dokładny, opis kilku dnie z jednego z licznych jej pobytów w sanatorium. Pod koniec lata 1978 załatwiłam sobie wreszcie skierowanie na dwa tygodnie do Ciechocinka. Pamiętam ten wyjazd dokładnie, bo w tym roku było wyjątkowo trudno o skierowania. Nie mogłam się doczekać wyjazdu. Wreszcie stalimy na peronie. Stefan jak zwykle odprowadzał mnie na pociąg, a ja byłam już mylami daleko. Kiedy pociąg ruszył, a peron i nasza miejscowoć zniknęła w oddali, poczułam odprężenie. Wreszcie dwa tygodnie pełnej swobody i odpoczynku od zgiełku codziennoci - pomylałam. Czułam już nadchodzące dni pełne leniuchowania i rozrywek, no i oczywicie towarzystwa przystojnych mężczyzn, których jak zwykle nie brakowało w miejscowociach uzdrowiskowych. Towarzystwa w pełnym słowa tego znaczeniu rzecz jasna. Liczyłam na dobrą zabawę, nie jechałam przecież na żadne mieszne zabiegi lecznicze, które mojemu zdrowemu ciału nie były do niczego potrzebne. Wyruszałam w zupełnie innym celu.