Ale ona była zdenerwowana i potrzebowała się jakoś zrelaksować, a szybka jazda była dla niej prawdziwym relaksem. - Dobry wieczór pani - usłyszała głos policjanta, dokumenciki proszę! No to stało się - pomyślała podając mu prawo jazdy. Odczytał głośno jej imię i nazwisko. - Przekroczyła pani dozwoloną prędkość - powiedział - niestety, nie obejdzie się bez mandatu! Co zrobić - pomyślała. No chyba jako ostatnią deskę ratunku wypróbuję "moc blondynek". Dobra - analizowała w myślach, może to i trochę poniżające, ale będę go prosić. Wystawiła głowę przez okno i wtedy dopiero zobaczyła jego twarz. Była zaskoczona i to pozytywnie. Ten chłopaczek wcale nie wyglądał na glinę, musiał być jeszcze żółtodziobem. Na oko dała mu dwadzieścia cztery lata. Był ładny, miał dłuższe, otaczające twarz, jasnobrązowe włosy, rzadką bródkę i małe okularki na nosie. Wyglądał raczej na studenta niż gliniarza - i to ją ucieszyło. Poradzę sobie z nim - pomyślała. - Panie władzo - zatrzepotała przyklejonymi rzęsami - a nie da się tego jakoś ominąć? Uśmiechnął się do siebie. Nie mógł się opanować, widząc, że kierowcą jest typowa blondynka, z burzą loków, tapetą na twarzy i dużymi cyckami.
Szablonowy przykład tępej blondynki. - A jak by pani chciała wyminąć przepisy? - zapytał cały czas głupio się uśmiechając. - Przepisy to przepisy. Widziała pani znak drogowy ? - No tak ale . . . widzi pan, panie władzo . . . są takie chwile w życiu dziewczyny, kiedy musi zapomnieć o przepisach . . . Starała się zmusić go do jakiejś rozmowy, która by sprawiła, że zapomni o tej cholernej karze, ale młody był chyba bardzo przejęty swoją rolą, bo wyciągnął karteczkę i zaczął wypisywać mandat. Karolina nie mogła do tego dopuścić - postawiła sobie za punkt honoru w jakiś sposób go przebłagać. Postanowiła działać bardziej radykalnie. Spojrzała na niego przez szybę - stał prawie opierając się o jej samochód i wypisywał mandat, trzymając ręce niemal pod swoim nosem. Był bardzo skupiony, więc uznała to za okazję i wysunęła dłoń przez okno, lekko chwytając młodego policjanta za krocze. Spodziewała się, że odskoczy gwałtownie, ale chyba był dość flegmatyczny, bo nie przerwał pisania, tylko uśmiechnął się pod nosem, jakby chciał jej powiedzieć, że to i tak nic nie da i nie ma po co kontynuować tych wygłupów. Zaczęła go masować, lekko ściskając zawartość jego spodni. Dopiero wtedy zareagował :
Co pani wyprawia? - rozglądnął się nerwowo dookoła. Nikogo nie było w pobliżu. Jego wzrok powędrował na pokaźny dekolt Karoliny.