Zrobić coś zbyt szybko. Ale i tak to zawsze było między nami. Ta iskra, to napięcie. Wrażenie, że czegoś jest za mało.
Kiedy wieczorem kładłyśmy się do łóżka, powietrze aż wrzało. Wystarczyło, że się do mnie przytuliła i mogłam poczuć jej oddech na swojej szyi. Jakże wtedy było trudno zapanować nad własnym oddechem! Miałam wrażenie, że za chwilę się rozpłynę. W tych chwilach chciałam się do niej odwrócić twarzą i powiedzieć: Weź mnie w końcu całą!. A jednak bałam się. Bałam się, że ona nie chce tego teraz - że nie jest gotowa. Tak więc zasypiałyśmy grzecznie z uczuciem niedosytu siebie nawzajem. A jednak to nie mogło trwać wiecznie.
Pewnego wieczora, gdy wróciłam do domu, zastałam stół nakryty jak do uroczystej kolacji. Dwa puste jeszcze talerze z rozłożonymi obok sztućcami, butelka wina, dwa kieliszki. Dwie palące się długie świece, nadające pomieszczeniu romantyczny nastrój. W mieszkaniu panował półmrok. Rozejrzałam się dookoła. Wszystko wyglądało wspaniale, ale gdzie była ona?
W pewnej chwili pojawiła się.